Deset hriscansko krstaskih pohoda na muslimane

Jedna od neizbježnih tema i pitanja svakog mislećeg muslimana, sa stajališta države, politike, društva i zajednice jeste da li postoji, ili ne postoji, svjetska, međunarodna, zavjera protivu svijeta Islama, i muslimanskih naroda?

Umjesto odgovora sa da ili ne, radije ponudimo neumitne činjenice, analogiju i komparaciju kroz prostor i vrijeme, ta dva sigurna i ovjerena puta u povijesti. Historija, neumitno bilježi i svjedoči, kako mudro i lucidno primjećuje Edgar Moren, Zapadna Evropa od 11. stoljeća, nikada ni od koga nije izvana napadana, osim što je, iznutra, samu sebe napadala i ugrožavala. Nažalost, islamska zemlja i muslimani, su čak u 7. stoljeću, 625. godine, ili 3. hidžretske godine, bili napadnuti na Uhudu od medinskih idolopoklonika, munafika, dvoličnjaka, jevreja i mekkanskih idolopoklonika.

U 11. stoljeću, između 1052. godine i 1091. godine, muslimani su pretrpjeli inkviziciju[1] i devastaciju na Siciliji, Korzici, južnoj Italiji; deset hrišćansko – krstaških ratova, u 12. i 13. stoljeću, na tlu Sirije, Palestine, Egipta i Tunisa organiziranih od Crkve, najviše sa tla Francuske; najezdu Mongola u 13. stoljeću, i njihova razaranja i rušenja, pa čak i dvomilionskog Bagdada, kakva do tada ljudski rod nije zabilježio (1216. – 1260.); najezdu i rušenja Tatara, svega što Mongoli nisu porušili, u 14. i početkom 15. stoljeća, i totalnu inkviziciju nad muslimanima Španije u 13., 14., 15., 16. i 17. stoljeću (1212. – 1609.), deset genocida nad muslimanima Balkana u 17., 18., 19. i 20. stoljeću, kao i kolonizaciju svih islamskih zemalja i naroda, tako da kada je juče završen Prvi svjetski rat, 11. novembra 1918. godine, nije postojala, nijedna, nezavisna islamska zemlja, i muslimanski narod, uopšte u svijetu!?

 

Osnovno obilježje (katoličke) Evrope 12. i 13. stoljeća, jesu hrišćansko – krstaški (križarski), ratovi, koje su Evropljani 195. godina, u deset ratova, devet pokrenutih sa tla Francuske, vodili protivu islamskih zemalja, i muslimana uopšte. Nije ništa toliko uticalo, i obilježilo svijest Evrope i Evropljana, koliko ti ratovi. Jerusalim se od 638. godine nalazi u rukama muslimana; Seldžuci su u 11. stoljeću osvojili Ermeniju, i nakon 1071. godine, poslije velike pobjede, u ruke muslimana, pala je i Mala Azija sa Nikejom, što je dovelo do toga da je i samom Carigradu (Istanbulu), zaprijetila opasnost. Ova pobjeda Seldžuka Alp Arslana kod Malezgirta (Mala Azija), je bila neposrednim povodom dvjestogodišnjim hrišćansko – krstaškim ratovima. Bizantijski car Mihajlo Sedmi silno se uplaši pa se za pomoć obrati papi Grguru Sedmom (1073. – 1085.). Mihajlov nasljednik car Aleksije Komnen, obrati se za pomoć papi Urbanu Drugom (1088. – 1099.).

 

Iako je 1054. godine došlo do konačnog rascjepa na Zapadnu i Istočnu crkvu, apeli vizantijskih careva papama za pomoć davali su nadu papama da ponovo osiguraju prevlast nad pravoslavljem. Godine 1095. dolazi do sveopćeg primirja među kršćanskim crkvama. Te godine papa Urban Drugi, saziva sabor u Klermon Feranu (jugoistok Francuske), i poziva kršćanski svijet u sveti, križarski, rat protivu osvajača Jerusalima tj. muslimana. Evropskim je vladarima upućen poziv u rat, i oni su ovaj poziv prihvatili s oduševljenjem. Parola ”Deus Vult” (Bog tako hoće), prošla je kroz zemlje, i zarazila i velike i male, psihološkom zarazom. Do proljeća 1097., sto i pedeset hiljada, većinom Franaka i Normana, je odgovorilo na poziv, i skupilo se u Carigradu. Cilj ovog vjerskog rata bilo je ”oslobođenje svetog groba Isusovog od nevjernika”, piše Vels u Kratkoj povijesti svijeta.

 

U Francuskoj i Njemačkoj, veliku je propagandu, za krstaški rat, vodio Petar Pustinjak, rođen u Francuskoj. Išao je od mjesta do mjesta, bosonog, odjeven u grubo kostrijetno odijelo, s velikim krstom u rukama, i svuda se obraćao hrišćanima (na trgovima, ulicama, pa i u crkvama). Kukao je, vršeći monstruoznu kampanju, kako, tobože, Turci čine okrutnosti nad kršćanskim hodočasnicima, i jadikovao, kako je sramota, što se, Isusov grob, nalazi u nevjerničkim (tj. muslimanskim), rukama.

 

Mnogi evropski hrišćani – vladari, zemljoposjednici i plemići, koji nisu ništa naslijedili od očeva, nadali su se osvojenju novih zemalja. Seljaci su u tome vidjeli mogućnost oslobađanja od ekonomskog i političkog ugnjetavanja feudalaca. Mnogi kriminalci tražili su da se, na taj način, pokaju, za svoje prijestupe. To je period nerodnih godina, praćen glađu i epidemijama.

 

Rimska crkva, rat protivu nevjernika (muslimana), proglašava ”Bogu ugodnim dijelom”, i obećava oprost grijeha, svima onima, koji se odazovu pozivu, u hrišćansko – krstaški, rat. Učesnici u ovim ratovima prišivali su na svoja odijela znak krsta (križa), te otuda i naziv krstaši (ili križari).

 

 

PRVI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1096.- 97. – 99.)

 

U proljeće 1096. godine iz Francuske i srednje Evrope, krenule su gomile seoske sirotinje predvođene redovnicima – glavnim agitatorima pohoda. Dvije skupine su naišle kroz Ugarsku, pa su usput pljačkali, čineći strahote i okrutnosti nad tamošnjim stanovništvom, jer su Mađare smatrali paganima. Naravno, Mađari im nisu ostali dužni, pa su ih porazili. Treća skupina je u Porajnju izvršila pokolj nad židovima, pa je onda krenula kroz Ugarsku i tamo doživjela sudbinu, prvih dviju skupina. Naredne dvije skupine predvodio je osobno Petar Pustinjak. Oni su prešli Bosfor, i krenuli kroz Malu aziju, gdje su ih Seldžuci, pod vođstvom sultana Kilidž Arslana (1092. – 1107.), porazili. U sukobu s njegovim borcima, krstaši su po prvi put omjerili svoje oružje sa muslimanskim.

 

Slijedeće godine, 1097. krenu krstaši, pod vođstvom Gotfrida Bujonskog i grofa Rajmunda iz Tuluza, prema Palestini. Prešli su Bosfor, i nastavili kroz Malu Aziju. Opsjedali su Antiohiju godinu dana, i osvojili je, a godine 1099. osvanuše pred Jerusalimom.

 

Nakon jednomjesečnog opsjedanja, zauzeli su ga na juriš, 15. jula 1099. godine. Ubijali su sve od reda, ne vodeći računa o spolu i dobi. ”Hrpe glava, ruku i nogu, mogle su se vidjeti svuda po ulicama i trgovima grada”. (Hitti) ”Tada je bilo sasječeno preko 70.000. muslimana u džamiji el-Aksa”.(Ibnul-Esir) ”Nastao je strahovit pokolj. Ulicama su tekli potoci krvi pobijeđenih. Kada je pao mrak, krstaši, plačući od mahnite radosti, pohrliše put ‘Svetoga Groba’, i tamo na molitvu sklopiše svoje, još krvave, ruke. Tako se jednog julskog dana završio prvi hrišćansko – krstaški rat, i pohod na Jerusalim”. (Vels) Enciklopedija Britanika.

 

Tada je osnovana treća latinska država, najvažnija od svih. Rajmundu iz Tuluza, najbogatijem franačkom vojskovođi, je, navodno radije nego duhovnom licu, ponuđena kraljevska čast, ali ju je on odbio, jer nije htio nositi zlatnu krunu, ondje gdje je Spasitelj nosio trnovu. Bio je izabran Gotfri, koji je dobio titulu ‘borca i branioca Sv. Groba’. Mnogi su krstaši tada smatrali da je zavjet ispunjen, pa su odjedrili natrag svojim kućama. (Hitti)

 

Tek Salahuddin Ejjubi (kod hrišćana poznat kao slavni Saladin), nakon 88. godina, oslobađa Jerusalim 1187. godine. Neposredno nakon zauzimanja Jerusalima došlo je do ponovnog neprijateljstva između Rimske (katoličke), i Grčke (pravoslavne), crkve. ”Krstaši su bili podanici Rimske crkve, a grčki se patrijarh u Jerusalimu, pod pobjednicima Latinima, kudikamo gore osjećao, nego li pod Turcima”. (Vels)

 

 

DRUGI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1147. – 1149.)

 

Drugi krstaški pohod je trajao dvije godine, od 1147. do 1149. Vojsku su predvodili Konrad Treći iz Njemačke, i Luj Sedmi iz Francuske. Vojska sastavljena od francuskih i njemačkih vitezova, od templara i hospitalera, i trupa koje je dao Jerusalim, uzaludno je opsjedala četri dana glavni grad današnje Sirije. Iako su uspjeli doći gotovo do Damaska, bili su prisiljeni od strane muslimana vratiti se u Evropu. Ovaj krstaški pohod nije imao nikakva uspjeha.

 

Godine 1187. slavni Salahuddin Ejjubi, (Melik, Nasir, Sultan – kako ga opisuje historičar Filip Hitti), Kurd, rođen na Tigrisu, vladar Egipta, povratio je i od križara oslobodio Jerusalim, i cijelu Siriju. 1 jula 1187. on zauze Tiberijadu poslije šestodnevnog opsjedanja.

 

Zatim je došla na red poznata, po muslimane veoma važna, bitka na Hittinu (3. – 4. jul). Počela je u petak, na dan džume-namaza, na dan koji je Salahuddinu bio naročito drag za borbu. Ovo je bio tužan dan za franačku armiju. Ona je brojala skoro dvadeset hiljada ljudi, koji su skoro umirali od gladi, žeđi i vrućine. Na čelu liste istaknutih zarobljenika bio je Gijo de Lusijana, jerusalimski kralj. Velikodušni Salahuddin je kralja, koji mu je prišao ponižen i pognute glave, toplo i prijateljski dočekao; sa zarobljenicima je postupio najhumanije – sve ih je pustio na slobodu pa čak i jerusalimskog kralja Gija. Njegovog kolegu, Redžinalda od Šatilona, narušavaoca mira, očekivao je drugačiji postupak. Redžinald je možda bio i najbeskrupulozniji od svih latinskih vojskovođa. On se najlakše služio arapskim jezikom. Kada mu je bila povjerena komanda nad Karakom, on je u nekoliko navrata napao mirne karavane, i opljačkao ih, kada su prolazili ispod zidina njegove tvrđave – i to sve uprkos potpisanom ugovoru. On je, štaviše, opremio flotu u Ajli, i harao po obalama svete teritorije Hidžaza, pljačkajući njegove hadžije. Salahuddin se zakleo da će svojom rukom ubiti prekršitelja primirja. Sada, nakon bitke na Hittinu, došlo je vrijeme da Salahuddin ispuni svoju zakletvu. Želeći iskoristiti poznati običaj vezan za arapsku gostoljubivost, Redžinald pribavi gutljaj vode iz Salahuddinova šatora. Ali, pošto vodu nije ponudio Salahuddin, odnosi između zarobljenika i gospodara, nisu bili, što i odnosi između gosta i gostoprimca. Redžinald je životom platio sva svoja nedjela. Svi templari i vitezovi reda sv. Ivana (hospitaleri), su bili javno pogubljeni. Pobjedom kod Hittina, zapečaćena je sudbina franačkih interesa. Poslije, jednonedjeljnog opsjedanja, Jerusalim je kapitulirao 2. oktobra 1187. godine, jer je svoj krstaški garnizon izgubio na Hittinu.U džamiji el-Aksa, muezzinov glas je zamijenio zvuk hrišćanskog gonga, a Salahuddinovi ljudi su izvalili zlatni krst, koji se uzdizao nad Kupolom na stijeni. Pad svetog grada u ruke muslimana je uzbudio Evropu. (Hitti)

 

TREĆI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1189. – 1192.)

 

Treći hrišćanski rat traje tri godine, od 1189. – 1192. godine, i direktna je posljedica prelaska Jerusalima i Sirije u muslimanske ruke. U ovom ratuučestvuju tri evropska kršćanska vladara:Fridrih Barbarosa njemački imperator, Filip Drugi August francuski kralj, i Ričard Prvi, Lavljeg Srca engleski kralj. Ova trojica su bili najmoćniji vladari Zapadne Evrope, i s njima je započela ‘treća krstaška vojna’ (1189.-92.). S obzirom na broj vojnika, ona je bila jedna od najvećih krstaških vojni.

 

Pad Jerusalima u muslimanske ruke, uzbudio je kršćansku Evropu, i zamrzao međusobna neprijateljstva njenih vladara, koji su se prihvatili zajedničkog im krsta, u borbi protivu muslimana. Prvi je sa vojskom krenuo njemački car Fridrih Barbarosa, koji se utopio prelazeći preko rijeke u Kilikiji (Turska). Tada se većina njegove vojske vrati kući. Engleski kralj, Ričard Prvi, zaustavi se da zauzme Kipar, kojemu je bilo suđeno da postane posljednjim utočištem krstašima nakon što su bili protjerani sa kopna. (Hitti) Preostali Latini su se koncetrisali u Akki. Njima se pridružiše i dijelovi Njemaca koji se nisu vratili kućama, kao i francuska vojska. Kralj Gij, koji se svečano zakleo Salahuddinu da se više nikada neće boriti protivu muslimana, stade na čelo krstaša. Ričardov dolazak među križare dočekan je klicajem. Otpočela je nemilosrdna bitka, i na kopnu i na moru. Salahuddinov garnizon je bio odsječen. Vezu je održavao pomoću plivača morem, i golubova pismonoša. Opsada je trajala dvije godine. Kršćani su bili u prednosti što su se služili flotom, artiljerijom i opsadom, a muslimanska je prednost bila jedinstvena komanda. Kako muslimanski garnizon nije dobio traženu pomoć od halife, na kraju se morao predati. Ričard je naredio da se pobije 2.700. zarobljenika, a Salahuddin je, prije pet godina, drugačije postupio sa zarobljenicima Hittina i Jerusalima!!! Salahuddin je, na molbu svoga brata, oslobodio 1000. zarobljenika. Drugu je grupu, na molbu carigradskog patrijarha,pustio na slobodu, pa je, na koncu, ostatak zarobljenika sam od sebe oslobodio. Nakon predaje garnizona muslimana, stalno su vođeni pregovori o zaključenju mira. Ričard ponudi Salahuddinovom bratu Adilu svoju sestru, i ponudi mu za svadbeni dar Jerusalim, ne bi li to uticalo na okončanje borbi između kršćana i muslimana. Konačno je, 2. novembra 1192. godine, sklopljen mirovni ugovor po kome je obala pripala Latinima – kršćanima, a unutrašnjost muslimanima. Tako je Jerusalim ipak ostao u muslimanskim rukama.

 

 

ČETVRTI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1202. – 1204.)

 

U četvrtom kršćanskom pohodu koji je vođen početkom 13. stoljeća Rimska se crkva otvoreno okrenula protivu Bizanta. Na put prema Istoku krstaši su za račun Mlečana zauzeli Zadar, a 1204. na juriš zauzeli i Carigrad osnovavši tzv. Latinsko Carstvo. Proglašeno je ponovno sjedinjenje dvaju crkvi. Vladavina Latinskih careva u Carigradu trajala je gotovo 60 godina, do 1261. godine.

 

 

PETI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1212)

 

Poslije četvrtog kršćanskog pohoda, slijedi hrišćanski pohod djece 1212. godine, što su ga organizirali nerazumni zanesenjaci. U tom pohodu je stradalo blizu 50.000. dijece?!!!

 

 

ŠESTI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1219. – 1221.)

 

Predvode ga ugarski kralj Andrija Drugi i Žan Brian. Njihov upad u Egipat je ostao bez rezultata. I ovaj je pohod bio bez uspješan po krstaše. U odsustvu Andrije Drugog u Ugarskoj su nastali nemiri, te se on brzo morao vratiti kući.

 

 

SEDMI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1228. – 1229.)

 

Fridrih Drugi predvodi Sedmi hrišćanski rat. Ranije Ričardov prijatelj, vladar Egipta, Kamil b. ‘Adil Ejjubi sada stupi u prijateljske odnose sa Fridrihom Drugim. Godine 1229. sklopljen je sramotan i zločinački ugovor na osnovu kojega je Fridrih Drugi dobio Jerusalim bez borbi zajedno sa koridorom koji ga spaja sa Akom. Kamil je ujedno garantovao pomoć protivu njegovih neprijatelja od koji su većina bili Ejjubije?! Ovo je bio jedinstven ugovor prije Osmanlijskog vremena između jedne hrišćanske i jedne muslimanske zemlje. Jerusalim je ostao u franačkim (ćafirskim) rukama sve do 1244. godine, kada ga je na poziv Kamilovog drugog nasljednika Melika Saliha Nedžmuddina Ejjubije (1240. – 1249.), ponovo vratio Islamu i muslimanima jedan kontigent turaka iz Khavarizma kojeg je ranije iz njihovih prebivališta u centralnoj Aziji premjestio Džingis han.

 

 

OSMI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1248. – 1252.)

 

 

Osmi kršćanski pohod predvodi francuski kralj Luj Deveti. Zaglavio je sa svojom vojskom u Egiptu gdje je zarobljen i nakon mjesec dana pušten na slobodu. Vojsku mu je zahvatila epidemija kuge u trenucima njenog napredovanja ka Kairu te je sva pomrla u kanalima rijeke Nila.

 

DEVETI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1270.)

 

Deveti kršćanski pohod tkđ. je predvodo Luj Deveti. Da bi izvršio napad na Egipat s kopna i s mora krenuo je sa vojskom na Tunis. Ni ovoga puta nije imao sreće jer ih opet spopade neka epidemija od koje stradaše i kralj i većina njegove vojske u vrijeme dok je u Palestini grad za gradom padao u muslimanske ruke. Samo se mali dio vojske spasi i vrati u Francusku.

 

 

DESETI HRIŠĆANSKO – KRSTAŠKI POHOD

(1290.)

 

Konačno, deseti i posljednji rat sa evropskim krstašima dešava se 1290. god. Tada posljednja hrišćanska tvrđava sirijska luka Akka, dolazi u muslimanske ruke. Poslije opkoljavanja koje je trajalo oko mjesec dana Akka je osvojena a za probijanje njenih bedema upotrijebljena su devedeset i dva katapulta. Osvojena je na juriš maja 1291. godine. Osvojio ju je Halil el-Ešref b. Qalawun, egipatski vladar iz dinastije Mameluka.

 

Uglavnom sve hrišćansko – krstaške ratove protivu muslimana, inspirirala je Katolička crkva sa papom na čelu uz pomoć Francuske i drugih hrišćanskih zemalja.

 

 

Priredio: Sead ef. Jasavić, prof.

 

 


[1] Mada je pokrenuta zbog evropskih heretika, čarobnjaka i vještica, Inkvizicija je najvećim žrtvama učinila Indijance i muslimane Južne Italije, Sicilije, Sardinije i Španije, te jevreje i znanstvenike. Najsavremenije pojave u historiji Evrope, iz kojih ona nije nikada izvukla adekvatne pouke, su krstaški ratovi, Inkvizicija, dva svjetska rata, nacistički fašizam i boljševički staljinizam. Zbog hrišćansko – krstaških ratova, Inkvizicije, nacizma i staljinizma, te dva svjetska rata, nastradalo je nekoliko stotina miliona ljudi! Takve opće pošasti, i kolektivna pomračenja uma, koja su ljude odvela u kolektivni zločin i zlodjela (krstaški ratovi, Inkvizicije, nacizam, fašizam), javljaju se unutar njezina kulturno-povijesnog kompleksa, unutar Rimo-katoličke crkve, ali i poput boljševičkog staljinizma, raznih vrsta Gulaga i Kolima – unutar carske Rusije.

 

Praksu progona i smrtnih kazni za heretike, krivovjernike ili pripadnike druge religije, u zakonodavstvu Evrope počeli su uvoditi rimski carevi – KRŠĆANI!!!

 

Križarski ratovi su jedan od neposrednih povoda, koji su proizveli Inkviziciju, kao odgovor papa na pojavu hereza, diljem Evrope. Povijesno gledano, to je samo nastavak faraonske prakse drevnog Egipta, i njegovog postupanja sa neistomišljenicima i drugovjernicima: “A Faraon reče Musau: Ako budeš, kao boga, nekog drugog osim mene priznavao, sigurno ću te u tamnicu baciti” – (el-Šu’ara: 29); ili: “Pustite vi meni – reče Faraon – da ubijem Musaa, a on neka traži pomoć od Gospodara svoga, jer se bojim da vam on vjeru vašu ne izmjeni ili da u zemlji nered ne uzazove” (el-Mu'minun: 26)

 

Inkvizicija doslovno znači istraživanje, a predstavlja vrstu krivičnog postupka koji je primjenjivala katolička crkva da pronađe, optuži i osudi heretike svih vrsta. Posmatrano sa stajališta čiste religije, Inkvizicija je zamjena Božijega Suda i Sudnjega Dana od strane Crkve na Zemlji. To može činiti samo onaj ko se smatra izvorom i vlasnikom istine, a Crkva je, uvođenjem inkvizicije, sebe smatrala takvom.

 

Mada je Inkvizicija osnovana da sudi svim vrstama heretika, unutar kršćanske Evrope, kao što su albigenzi, katari, bogumili, templari, čarobnjaci, vještice …, ona se kasnije protegla u Španiji na jevreje i muslimane. Poslije predaje ključeva Granade, i gubitka vlasti 1492. godine, za muslimane i jevreje Španije su nastupili najcrnji dani. Otpočinju progoni, kolektivna ubistva i Inkvizicija. Odmah po padu Granade, muslimani i jevreji su pozvani da se vrate u pradjedovsku – kršćansku vjeru, ili, ako to neće, da budu spremni na teške posljedice. Te posljedice nije trebalo dugo čekati. U toku skoro stodvadesetgodišnje Inkvizicije, pobijeno je ili protjerano oko tri miliona muslimana sa tla Španije.

 

Nažalost, jučer je Stari most u Mostaru ubio i uništio isti onaj duh i ista matrica svijesti koja je tačno prije 510. godina Španiju od cvatućeg vrta, zemlje znanosti, sveučilišta, visoko razvijene poljoprivrede, pravde i napretka, zemlje biblioteka, tkaonica, karavan-saraja, bezistana, musafirhana, imareta, hamama, sebila, veličanstvenih građevina i dvorova, bolnica, škola, velelebnih džamija i zvjezdanica – pretvorila u pustinju, pepeo i prah?!

 

Samo prilikom osvojenja Granade godine 1492. taj duh i (ne)svijest, otjelotvoreni i konkretizirani u kršćansko-inkvizitorskoj vojsci, spalio je milion knjiga, među kojima i takvih rukopisa helenske kulture, koji su predstavljali neprocjenjive i nenadoknadive vrijednosti. Ta slijepa i neugasiva mržnja, rušila je dvorove, palače, škole, biblioteke i druge veličanstvene građevine.

 

U ime ‘religije ljubavi, mira, časnog i svetog križa’, taj duh i (ne)svijest, mnoge džamije, najveća remek-dijela arhitekture u Kordobi, Sevilji, Granadi i Toledu pretvara u crkve, a najveću džamiju u Kordobi, pretvara u katedralu?! Pod naletom te zlokobne i rušilačke pakosti i mržnje, porušeno je, između dvije i tri hiljade, kupatila i hamama, pod izgovorom da su to ostaci paganstva?! Od svih spomenika materijalne i sakralne kulture koju su muslimani kreirali i gajili na tlu Španije nepunih osam stoljeća, od 711. do 1492. godine, do danas su jedino sačuvani seviljski dvorac Alkazar (el-kasr), Alhambra (el-hamra'a), u Granadi, velika Kordobska džamija danas pretvorena u katoličku katedralu, i Giralda, u stvari munara, nekada velike, odavno porušene Seviljske džamije.

 

Dakle, od desetina hiljada objekata materijalne i sakralne islamske kulture na tlu Španije, ostala su samo četiri, sa potpuno promijenjenim namjenama. Ovo su sve činili oni iz čijih ustiju izbijaju, kroz sve vrste propagande, mržnja, pakost, zloba i laž na Islam i muslimane. Ključnu ulogu u uništavanju muslimana Španije imala je Crkva. Biskup Valensije je istrebljenje muslimana proglasio ‘svetom dužnošću’, pa je čak prijetio ‘osvetom neba’, zbog bezbožnog pošteđivanja nevjernika. Kada je uspješno završila protjerivanje muslimana i jevreja na svome tlu, Španija je svoju i najkrvaviju inkviziciju proširila na Ameriku. Tako je npr. u Meksiku od deset miliona domorodaca inkvizicijsku religiju ljubavi preživio tek svaki deseti stanovnik. Jedan sloj ljudi u Evropi, od kojih ovisi znanost i civilizacija u svakome vremenu i narodu, su bile žrtve Inkvizicije. To su najveći evropski umovi, mislioci i znanstvenici, među kojima je dovoljno navesti Đordana Bruna, Nikolu Kopernika i Galilea Galileja …

 

Mada je pokrenuta radi progona evropskih heretika, čarobnjaka i vještica, Inkvizicija je najvećim žrtvama učinila Indijance, muslimane, jevreje i znanstvenike?! Crkva se, naravno, kao spiritus movens i agens Inkvizicije, nije nikada izvinula svojim žrtvama, niti je ikada od njih zatražila oprosta!!!

Viđeno: 26

78

Komentari

komentara

Ova stranica koristi kolačiće (cookies) za pružanje boljeg korisničkog iskustva, funkcionalnosti stranice i prilagođavanja sustava oglašavanja. Nastavkom pregleda portala slažete se sa korištenjem kolačića. Za nastavak pregleda portala kliknite na “Slažem se”. Više informacija

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close