Stihovi zbog kojih je Erdogan 1997. godine kao gradonačelnik Istanbula dobio 10 mjeseci zatvora (VIDEO)

Redžep Tajip Erdogan se rodio 26. februara 1954. godine i kvartu Kasimpaša stambolskog regiona Bejoglu u porodici radnika obalske straže na crnomorskoj obali. Kada je Erdoganu bilo 13 godina porodica se preselila u Stambol, pošto je otac svojoj djeci (petoro) želeo da obezbjedi kvalitetno obrazovanje. Kao dječak trgovao je sa limunadom i zemičkama na nebezbednim ulicama grada. Godine 1965. Erdogan je završio osnovnu školu „Pijale Paša“, a 1973. završava islamski licej imam Hatipa u Stambolu (u islamskim školama školovanje je bilo besplatno). Kako diploma vjerskog liceja nije bila dovoljna za direktni upis na većinu turskih univerziteta, Erdogan je morao da polaže dodatne ispite. Položio je i upisao je licej Ejup. Pošto se odlikovao velikom religioznošću dobio je nadimak – Hodža!

Poznat je jedan detalj iz njegovog  života: nastavnik vjeronauke je pitao ko od učenika može da pravilno obavi molitvu da bi drugi učenici naučili od njega. Erdogan je podigao ruku! Kada je ustao nastavnik mu je dao novine, da bi se na njima molio (da stavi na pod, pod kolena i stopala). Međutim, Erdogan je rekao da ne može izvršiti molitvu, jer su na novini nepokrivene žene! Nastavnik je bio oduševljen i dao mu je nadimak šeih Redžep.
U osnovnoj školi je iza zidova škole prodavao lubenice, keks i druge grickalice. To je radio da bi pomogao svojoj siromašnoj porodici. Zatim je prešao u medresu imama Hatiba, gde je sa uspehom završio srednju školu. Erdogan je rano iskazao ljubav ka politici, ali i prema fudbalu. Deset godina je igrao fudbal u nekoliko lokalnih klubova.

Erdoganov interes za politiku pokazao se rano, već u 15 godini (1969). Ušao je u politiku po blagoslovu učitelja Erbokana, koji u to vreme osnovao Partiju blagostanja (ili Partiju nacionalnog spasa). Erbokan ga, 1976. godine, postavlja za predsjednika omladinske ćelije Partije nacionalnog spasa (Milli Selamet Partisi) u stambolskom rejonu Bejoglu, a zatim, iste godine, preuzima omladinski dio partije u Istanbolu.

Do 1980. godine Erdogan je radio u istanbulskim državnim transportnim preduzećima. Iste godine (12. septembra) u Turskoj se dogodio vojni udar i sve političke partije su zabranjene. Tada mu je, jednom prilikom, kada je komentarisao političku situaciju, načelnik u Gradskom savjetu transporta, pukovnik u ostavci, rekao da „začepi usta“, što je on odbio. Zbog toga je ostao bez posla. Poslije vojnog udara Erdogan je radio kao menadžer u privatnom sektoru i bavio se svojim biznisom, a 1982. godinu je proveo na odsluženju vojnog roka.
Godine 1981. završio je Fakultet za ekonomiju i komercijalne nauke Univerziteta Marmara. Još na Univerzitetu Erdogan je postao aktivista Nacionalne turske studentske asocijacije (Milli Türk Talebe Birlik).

Erdoganova politička zvijezda je zasijala 1985. godine, kada je postao predsjednik Odbora Partije blagostanja u Bejoglu, a zatim i predsednik Gradskog odbora Istambula, kao i član Centralnog komiteta partije. No, važan detalj u njegovoj biografiji je zatvor.

Erdogan je 1998. godine osuđen pod obrazloženjem da je širio nacionalnu i versku netrpeljivost. Optužnica je podignuta kada je odrecitovao stihove turskog pjesnika Zija Gjekapa „Domaća ognjišta“ na islamskom mitingu (u decembru 1997. godine) u provinciji Siirit, zbog čega je smijenjen sa mjesta gradonačelnika. Paradoksalno je da stihovi nisu bili zabranjeni, čak je knjiga u kojoj su objavljeni stihovi preporučena od Ministarstva prosvjete Turske za škole kao pomoćno sredstvo u nastavi.  Sud je osudio Erdokana na 10 meseci zatvora, ali je on izdržao četiri i pušten je uz uslovnu kaznu. Stihovi koje je recitovao:

”Džamije su naše kasarne,

kubeta naši štitovi,

munare su naša koplja a klanjači naši vojnici.

Ovo je sveta vojska koja čuva našu vjeru. Allahu ekber, Allahu ekber.”

Kada je pošao u zatvor okupilo se oko 500 ljudi, kako bi ga podržali. Otišli su u džamiju Al-Fatiha na molitvu, gdje je Erdogan održao sledeći govor: „Praštajte, moji dragi! Moje srce pozdravlja stanovnike Istambula, turski narod i sve muslimane sa blagoslovenim pozdravom Id Al-Adha. Provešću četiri meseca u izučavanju projekata koji će moju državu uvesti u novi milenijum, koje će, ako dozvoli Alah, biti prekrasne godine. […] Takođe vas molim da ne organizujete nikakve proteste pred Centralnim komitetom i drugim partijama. […].“  U to vrijeme postajalo je aktuelno pitanje Kosova. Erdogan nije zaboravio da pozove svoje pristalice da budu uz  Albance, čije srce bije u duhu islama. Pored toga je još istakao: „Želim da se (Albanci) vrate u svoje domove i da ih uspokojava atmosfera islama, kako bi oni u miru proveli praznik. Takođe želim da svi mladi turski piloti koji učestvuju u bombardovanju Srbije da se bezbedno vrate u domovinu“.

Marta 1994. godine u Turskoj su održavani lokalni izbori, čiji su rezultati, između ostalog, i to da je Erdogan izabran za gradonačelnika Istambula. Kao gradonačelnik je postigao veliki uspeh. Naime, grad je bio u dugu dve milijarde dolara, što je Erdogan organizacionim promjenama  uspio da vrati  i oporavi gradski budžet. Također, novi gradonačelnik čuvao se da bude umješan u bilo kakve afere i finansijske malverzacije i stalno se družio sa narodom. Čak su i njegovi politički protivnici tvrdili da je uspio da ostane čvrst u poslovima sa zapadnim firmama, koje su mu nudile razne mogućnosti (nagrade) da im obezbjedi poslove. Podigao je plate radnicima, brinuo se za njihovo zdravlje i socijalno blagostanje.
Erdogan je i dalje podržavao islamističku politiku lidera partije blagostanja Nadžmetina Erbakana (Necmettin Erbakan) – koji je od 1996 do 1997. bio turski premijer. Određene islamske ideje promovisao je  u sopstvenoj politici, na primjer ograničio je upotrebu alkoholnih napitaka u gradu, a  2010. godine, kao premijer, ukinuo je noćne klubove u Turskoj, čak i za turiste.
Kada je izabran za gradonačelnika Erdogan se odbornicima obratio sljedećim riječima: „Vi nikada ne možete istovremeno biti sekularista i musliman. […] Svi muslimani svijeta očekuju obnovu turske nacije kao muslimanskog naroda. I to će tako i biti! Ustanak protiv sekularizma je nezaustavljiv!“
Kada su ga upitali koja je tajna njegovog blistavog uspeha, Erdogan je odgovorio: „Mi imamo oružje o kojem s ništa ne zna – to je naša vjera. Mi imamo islamski moral i primjer Poslanika (mir Njemu i blagosloven Allah)“.
Dve godine kasnije (1996) Partija blagostanja učestvuje u stvaranju vlade sa drugim islamističkim partijama, ali je posle novog vojnog udara 1997. godine bila zabranjena, a sam Erdogan zbog propagande svojih ideja i izazivanja nacionalne netrpeljivosti (šovinizma) osuđen na četiri mjeseca zatvora.

PARTIJE PRAVDE I RAZVOJA

Po izlasku iz zatvora Erdogana je dočekala odluka Ustavnog suda, 1999. godine, o raspuštanju Partije dobročinstva, koja je nasljedila Partiju blagostanja. Rezultat ovoga je raskol u partiji na dva dijela: konzervativni i reformski. Reformskim dijelom rukovodio je Erdogan i A. Gul, koji osnivaju Partiju pravde i razvoja, u julu 2001. godine. Sledeće (2002) godine Partija je bila izložena progonima tokom parlamentarnih izbora na kojima je pobjedila, osvojivši 363 poslanička mandata, što joj je omogućavalo da sama formira vladu.
Zbog osude, Erdogan nije mogao da bude izabran za premijera, međutim posle agresije na Irak od strane SAD i saveznika, turska elita orijentisana na SAD je dala saglasnost da se promjene zakoni  i Erdogan je postao premijer (2002 – 2003 vladu je vodio Erdoganov eksponent Abdula Gul). Zatim je vlada na čelu sa Erdoganom donela odluku na turska armija napadne Kurde u Iraku. U razgovorima sa zapadnim političarima uvek je isticao da je za njegov uspjeh „zaslužna vera i islamski moral“.
Kao premijer započeo je da „ispravlja“ sve ono što su sekularisti pogrešno uradili. Pomirio se sa Jordanom, poslije niza godina mržnje. Isto je urađeno i sa Azerbejdžanom, utvrđena je saradnja sa Irakom i Sirijom. Takođe, ukinuo je zakon o zabrani imenovanja sela i gradova na kurdskom jeziku, onako kako su ljudi to vjekovima zvali na terenu. Dozvolio je rad nekim kurdskim televizijama.
Erdogan je kao premijer, također, sproveo novčanu reformu (2004 – 2005) koja je dovela do umanjenja inflacije, zatim je postigao dobre rezultate u borbi sa korupcijom, izgradio je niz socijalnih ustanova, elektro-stanica. Preobražaj koji je Turska doživela pod njegovim rukovodstvom ocijenio je kao „nijemu revoluciju“.
Predstavnici Evropske unije su sredinom 2000. godine optužili Erdogana za gušenje „slobode štampe“, povezane sa članom 301 krivičnog zakona koji zabranjuje vrijeđanje svega što je tursko. Po ovom članu osuđen je laureat Nobelove nagrade pisac Orhan Pamuk. Zbog vrijeđanja turskog, ubijen je i novinar jermenskog porekla Hrant Dink.
Godine 2005. podržao je osnivanje „Alijanse civilizacija“, što je predložio premijer Španije Hose Luis Rodriges Sapatero, koja treba da dovede do umanjenja sukoba između Zapada i islamskog svijeta.
Januara 2009. godine učestvovao je Svetskom ekonomskom forumu u Davosu, gde je postao učesnik konflikta, jer je oštro kritikovao presednika Šimona Peresa, koji je branio poziciju Izraela u sektoru Gaze. Kada ga je predsJedavajući prekinuo Erdogan je napustio forum. Po povratku, na aerodromu u Istambulu, dočekan je sa velikim oduševljenjem građana, koji su izrazili solidarnost sa svojim premijerom.  Jula iste godine učestvuje u samitu Velike osmorice u Akvili, gde je oštro osudio Kinu za gušenje ujgurskih demonstracija u gradu Urumči, rekavši da je „protiv Ujgura praktično izvršen genocid“.
Na lokalnim izborima 2009. godine partija pravde i razvoja dobila je manje od 40 posto glasova, što je posvedočilo o smanjenju popularnosti ove partije.
Međutim, ovo nije najveća nevolja koja snalazi Erdogana i njegovu islamističku Partiju pravde i razvoja. Naime, za 12. septembar zakazan je referendum povodom ustavnih reformi, koje, ako se usvoje, mogu suštinski da izmene unutrašnje ustrojstvo države. Potom slede parlamentarni izbori. U oba slučaja građani Turske glasaće „za“ ili „protiv“ premijera Turske – Redžepa Tajipa Erdogana. Turski analitičari ističu da ako aktuelni premijer uspe da položi „test poverenja narodne većine“ i bude po treći put izabran, to će lider partije Pravde i razvoja postati prvi turski premijer koji je toliko dugo uspeo da zadrži vlast. Takođe, vladajuća partija dobiće mogućnost da u Turskoj sprovodi strateške promene osloncem samo na sopstvene snage. U slučaju drugačijih rešenja, tursku državu očekuju vremena koalicionih vlada, žestoka politička borba u kojoj će, kako se pretpostavlja, biti najaktivnija kemalistička opoziciona Narodno-republikanska partija (NRP) i Partija nacionalistički pokret (PNP).

http://www.haberusk.com/2016/07/18/stihovi-zbog-kojih-je-erdogan-1997-godine-kao-gradonacelnik-istanbula-dobio-10-mjeseci-zatvora-video/

54